11 Ekim 2026 - Pazar
Een druppel olijfolie, een stad vol trots
Geschreven door Yusuf Mehmet Sarışın
Yazar - Yusuf Mehmet Sarışın
Okuma Süresi: 7 dk.
Yusuf Mehmet Sarışın
msarisin@gmail.com - 0507 723 4769
Een druppel olijfolie, een stad vol trots
Geschreven door Yusuf Mehmet Sarışın
Op sommige avonden verandert het gezicht van een stad.
De straten zijn dezelfde straten. De zee is nog altijd de zee die we kennen. De zuilen van Apollo staan waar ze al duizenden jaren staan. Maar in de manier waarop mensen elkaar aankijken, verschijnt een klein lichtje.
Op de avond dat Didim het wereldrecord behaalde, wisten we hoe dat lichtje heette:
Trots.
Wat is zo’n proefflesje toch klein… Het verdwijnt bijna in je handpalm. Maar wanneer duizenden mensen die kleine flesjes met hetzelfde doel in de hand nemen, ontstaat er een herinnering voor een hele stad.
Die dag kwamen sommigen van school, anderen maakten tijd vrij van hun werk. Sommigen liepen naar de locatie, anderen kwamen samen met een vriend. Misschien proefden sommigen voor het eerst in hun leven olijfolie met zoveel aandacht.
En allemaal schonken ze Didim een paar minuten van hun eigen leven.
Dat is een van de mooiste geschenken die iemand kan geven aan de plek waar hij woont: zijn tijd.
Ook wij bij Yeni Didim Haberim hadden dagenlang opgeroepen om mee te doen. We schreven, vertelden en maakten het bekend. Samen met Zekiye Sarışın wilden we dat meer mensen ervan zouden horen. Als wij eraan hebben bijgedragen dat een scholier, een gepensioneerde of een winkelier zei: ‘Ik ga ook’, dan zijn we daar blij mee.
Toen het record werd bekendgemaakt, werd ook de hoop achter die oproepen vervuld.
Misschien zal een kind jaren later volwassen zijn en aan zijn eigen kind vertellen:
‘Ik was erbij toen Didim het wereldrecord behaalde.’
Het zal een foto tevoorschijn halen. Zichzelf aanwijzen in de menigte. Zich herinneren welke kleren het die dag droeg, welke vriend ernaast stond, welke leerkracht erbij was…
Ook zo wordt de geschiedenis van een stad geschreven. Naast officiële documenten zijn er de kleine herinneringen die mensen bewaren.
Terwijl ik aan die vreugde dacht, kwam er een denkbeeldig gesprek met burgemeester Hatice Gençay in me op.
We waren elkaar ergens tegengekomen. De thee was gebracht. En ik had, vanuit de gewoonte van een journalist die al jaren met vragen leeft, het gesprek uiteindelijk op Didim gebracht.
‘Mevrouw de burgemeester,’ had ik gezegd, ‘ik ga u een wat vreemde vraag stellen.’
Ze had me glimlachend aangekeken:
‘Ga uw gang, meneer Sarışın.’
‘Kan dit record u een verkiezing kosten?’
Ze had even gezwegen. Daarna had ze, alsof ze de grap in de vraag begreep, haar theeglas op het schoteltje gezet.
Misschien had ze zo geantwoord:
‘Meneer Sarışın, ook ik ben blij met een succes dat Didim heeft behaald. Wanneer de verkiezingen komen, zullen we vertellen wat we hebben gedaan en zullen onze inwoners hun keuze maken. Laat ons nu eerst genieten van dit record.’
Ook ik had gelachen.
‘Precies, mevrouw de burgemeester,’ had ik gezegd, ‘dat wilde ik horen. Laat er nog een glimlach bij de vreugde van Didim komen.’
Misschien had ze mij op haar beurt geplaagd:
‘Jullie journalisten laten een mens zelfs tijdens het theedrinken niet met rust met jullie vragen!’
Ze heeft gelijk.
Na meer dan vijftig jaar in het vak veranderen sommige gewoonten niet gemakkelijk. Soms stel je een serieuze vraag met een glimlach. Omdat je het antwoord van de persoon tegenover je wilt horen, zonder al die officiële formuleringen.
Dit gesprek heeft niet plaatsgevonden. Maar als het ooit plaatsvindt, zou ik willen dat we allebei zo’n glimlach op ons gezicht hebben.
Wanneer je naar een olijfboom kijkt, wordt je ongeduld een beetje minder.
Terwijl wij bezig zijn met onze dagelijkse discussies, houdt hij zich met zijn wortels vast aan de aarde. Hij wacht op zijn seizoen. Hij draagt vruchten. Jarenlang bewaart hij de herinneringen aan wie er onder hem heeft gezeten en welke gesprekken er in zijn schaduw zijn gevoerd.
Olijven van zijn takken vinden hun weg naar de tafels in verschillende huizen en brengen mensen bij elkaar.
Ook de olijfolie in de handen van duizenden mensen in Didim zorgde die dag voor zo’n verbondenheid. Mensen die elkaar niet kenden, leverden een kleine bijdrage aan hetzelfde succes. Uiteindelijk ontstond er een gezamenlijk verhaal dat iedereen kon vertellen.
Ik hou van dat verhaal.
Ik denk aan het kind dat op zijn beurt wachtte om te proeven, aan de winkelier die even langskwam voordat hij weer aan het werk ging, aan de oudere die arm in arm met een vriend arriveerde. Ik denk aan het aantal dat met iedere deelnemer groeide en dat ’s avonds veranderde in vreugde.
Wanneer de burgemeester dit artikel leest, hoop ik dat ze om mijn denkbeeldige vraag glimlacht.
‘Kan dit record u een verkiezing kosten?’
Misschien denkt ze: ‘Meneer Sarışın heeft weer een vraag gevonden.’
En dan ben ik haar een kop thee verschuldigd.
Tijdens het theedrinken zullen we over het record praten. Over de olijven van Didim, over de telers, over de kinderen… We zullen praten over hoeveel mooie dingen er nog gedaan kunnen worden om samen blij over te zijn.
Want in dat kleine proefflesje zat meer dan een druppel olijfolie.
Er zat de liefde in die de inwoners van Didim voelen voor de plek waar ze wonen.
Yorumlar (0)
Tüm Yazıları
Köşe Yazıları
Yusuf Mehmet Sarışın
A Drop of Olive Oil, a City Full of Pride
Yusuf Mehmet Sarışın
ых подарков, которые человек может сделать месту где живёт: своё время
Yusuf Mehmet Sarışın
Ein Tropfen Olivenöl, eine Stadt voller Stolz
Yusuf Mehmet Sarışın
Une goutte d’huile d’olive, toute une ville remplie de fierté