ANDROMEDA’NIN SON YOLCULARI ÜÇÜNCÜ BÖLÜM — DÜNYA’NIN GÖLGESİ

ANDROMEDA’NIN SON YOLCULARI
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM — DÜNYA’NIN GÖLGESİ
Yusuf Mehmet Sarışın

Arşiv İstasyonu, Andromeda’nın dış sınırında unutulmuş metal bir halka gibi dönüyordu. Enerjisi tükenmek üzereydi; koridorlarında yerçekimi yoktu ve duvarlarında iki yüzyıllık buz tabakaları vardı.

Joseph, Elena, Sofia ve Victor istasyona geçti. Maya gemide kalıp hasarlı geçit çekirdeğini onarıyordu. Liam ise Dünya sinyalini izlemeyi sürdürüyordu.

İstasyonun merkezinde beklenmedik bir şey buldular: hâlâ çalışan eski bir gözlemevi.

Sofia sistemi uyandırınca tavanda Samanyolu’nun soluk görüntüsü belirdi. Ardından Dünya’ya ait kayıtlar açıldı. Mavi gezegen; beyaz bulutlar, geniş okyanuslar, kıtalar… Fakat görüntüler yine 2,5 milyon yıl öncesine aitti.

“Dünya’yı görüyoruz,” dedi Victor.

“Hayır,” diye karşılık verdi Elena. “Dünya’nın çoktan geçmiş olmuş bir anını görüyoruz.”

Arşivdeki belgeler, istasyonun gizli amacını ortaya çıkardı. İki yüzyıl önce Andromedalı bilim insanları, Samanyolu’ndan gelen çok eski yayınları toplamıştı. Dünya sinyali tek değildi. Yüzlerce kısa mesaj vardı. Hepsi aynı döneme aitti ve hepsi aynı soruyu soruyordu:

“Yalnız mıyız?”

Son kayıtta ise farklı bir cümle yer alıyordu:

“Bizi bulmayın. Hatırlayın.”

Joseph kaydı yeniden dinledi. Sesin altında ikinci bir veri katmanı vardı. Liam, gemiden bağlanarak şifreyi çözdü. Ortaya yıldız koordinatları değil, biyolojik bir harita çıktı.

Dr. Cole’un sesi titredi: “Bu, insan genomunun temel dizilimi.”

Sofia arşivdeki Andromeda insanlarının genetik kayıtlarını karşılaştırdı. Sonuç yüzde 99,8 oranında eşleşiyordu.

Gerçek, köprüye ve istasyona ağır ağır yayıldı.

Andromeda’daki insanlar Dünya’dan gelmemişti. En azından gemilerle değil. Milyonlarca yıl önce Dünya’dan gönderilen genetik bilgi, kendini çoğaltabilen mikroskobik kapsüllerle uzaya salınmıştı. Kapsüllerin çoğu yok olmuş, birkaçı Andromeda’nın dışındaki genç gezegenlere ulaşmıştı. Yaşam orada yeniden başlamış, çağlar boyunca evrilmiş ve sonunda yıldızlar arasında yolculuk eden insanları doğurmuştu.

Dünya bir varış noktası değildi.

Bir başlangıçtı.

Captain Joseph Blondy, mavi gezegenin görüntüsüne yaklaştı. “Demek oraya dönemeyiz,” dedi. “Çünkü biz ayrıldığımız Dünya’yı hiç tanımadık.”

Elena omzuna hafifçe dokundu. “Belki de dönmek, bir yere gitmek değildir. Kim olduğunu anlamaktır.”

O anda istasyonun alarmı çaldı. Halo fırtınası büyüyor, istasyonun yörüngesi bozuluyordu. Asteria’nın çekirdeği ise henüz tamir edilmemişti.

Maya’nın sesi geldi: “Kaptanlar, gemiyi çıkarabilirim. Ama istasyonun kalan enerjisini çekirdeğe aktarmamız gerekiyor. Bunu yaparsak arşiv sonsuza kadar silinir.”

Joseph ekrandaki Dünya’ya baktı. Milyonlarca yıl yolculuk eden mesaj, sonunda çocuklarına ulaşmıştı. Şimdi 480 yolcunun yaşamıyla geçmişin kayıtları arasında seçim yapmak gerekiyordu.

Elena tereddüt etmedi.

“Bilginin görevi hayatı korumaktır,” dedi. “Hayatın görevi bilgiyi taşımaktır.”

Joseph iletişim kanalını açtı.

“Maya, enerjiyi aktar. Sofia, arşivin çekirdek kayıtlarını Asteria’ya kopyala. Taşıyabildiğimiz kadarını taşıyacağız.”

İstasyonun ışıkları birer birer söndü. Dünya’nın görüntüsü küçüldü, soldu ve karanlığın içinde kayboldu.

Fakat sesi artık onların içindeydi.