ANDROMEDA’NIN SON YOLCULARI DÖRDÜNCÜ BÖLÜM — CEVAP

ANDROMEDA’NIN SON YOLCULARI
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM — CEVAP
Yusuf Mehmet Sarışın

Asteria, istasyon yok olmadan saniyeler önce ayrıldı.

Maya Chen’in onardığı çekirdek, son enerjiyle geçidi açtı. Elias Renn gemiyi fırtınanın içinden çıkardı. Yaşam destek sistemleri kritik sınıra inse de Amara Okoye bütün yolcuların hayatta olduğunu bildirdi. Dr. Cole’un revirinde on yedi yaralı vardı; hiçbiri ölümcül durumda değildi.

Talassa’ya ulaşmalarına üç gün kalmıştı.

Yolcular, kurtarılmış Dünya kayıtlarını ortak salonda izledi. Çocuklar okyanusları görünce şaşırdı. Yaşlılar, hiç duymadıkları kuş seslerini dinledi. Bazıları mavi gezegenin karşısında ağladı. Hiç kimse oraya gidemeyeceğini biliyordu. Dünya’ya doğru yola çıkmak, bir yolculuğa değil, milyonlarca yıl sürecek bir yok oluşa razı olmak demekti.

Captain Joseph Blondy son gece gözlem güvertesine çıktı. Andromeda’nın yıldızları önünde uzanıyordu. Çok uzakta, çıplak gözle seçilemeyecek bir yönde Samanyolu vardı.

Elena yanına geldi.

“Cevap göndermeyi düşünüyor musun?” diye sordu.

“Göndersek bile 2,5 milyon yılda ulaşır.”

“Ulaştığında Dünya hâlâ var olmayabilir.”

“Biz de olmayacağız.”

Elena, karanlığa baktı. “Mesajı gönderenler de bunu biliyordu.”

Joseph gülümsedi. İşte o zaman asıl anlamı kavradı. Mesaj, karşılık almak için gönderilmemişti. Bir gün, bir yerde, birilerinin duyma ihtimali için gönderilmişti. Umut bazen sonucunu göremeyeceğin bir işe başlamaktı.

Liam Ortega vericileri hazırladı. Nora Kepler, Samanyolu’nun gelecekte bulunacağı konumu hesapladı. Sofia Maren, arşivden kalan bütün dillerde ortak bir mesaj oluşturdu. Gemideki 480 yolcu ve 10 mürettebat mesajın altına isimlerini ekledi.

Joseph ve Elena, komuta masasında yan yana durdu.

“Kayıt başlasın,” dedi Elena.

Joseph konuştu:

“Bizi duyabilen varsa… burası Asteria. Biz Andromeda’nın çocuklarıyız. Mesajınızı aldık. Size gelemeyiz. Siz de bizi göremeyeceksiniz. Baktığınız Andromeda, çoktan geçmişte kalmış hâlimizdir; bizim gördüğümüz Dünya da öyle.”

Bir an sustu.

“Fakat yalnız değilsiniz. Gönderdiğiniz hayat burada büyüdü. Denizleri olmayan gezegenlerde okyanusları düşleyen çocuklarınız var. Adını bilmediğimiz kuşlarınızı dinliyoruz. Mavi dünyanızı hatırlıyoruz.”

Elena son cümleyi söyledi:

“Bir gün bu mesaj size ulaşırsa, bilin ki evren bizi ayırdı; ışık ise birbirimize bağladı.”

Gönderme düğmesine birlikte bastılar.

Sinyal, Asteria’dan ayrıldı. Andromeda’nın gaz halosunu, galaksiler arası karanlığı ve Samanyolu’nun görünmez sınırlarını aşacağı uzun yolculuğuna başladı.

Belki 2,5 milyon yıl sonra onu dinleyecek bir Dünya olmayacaktı.

Belki başka bir tür, eski bir antenin kalıntılarında sesi bulacaktı.

Belki mesaj, hiçbir kulağa ulaşmadan uzayın sessizliğinde sonsuza kadar yol alacaktı.

Ama o anda bunun önemi yoktu.

Çünkü yüz milyarlarca yıldızın arasında, birbirini hiçbir zaman “şimdiki hâliyle” göremeyecek iki dünya, geçmişten geleceğe uzanan bir ışık köprüsünde buluşmuştu.

Captain Joseph Blondy, soluk Samanyolu yönüne son kez baktı.

“Rota?” diye sordu.

Captain Elena Voss, Talassa’yı işaretledi.

“İleri,” dedi. “Her zaman ileri.”

Asteria, 480 yolcusuyla yıldız denizine doğru hızlandı.

Arkasında bıraktığı sinyal ise karanlığın içinde küçücük bir ışık gibi ilerliyordu.

Eve değil.

Hatırlanacağı güne doğru.