ANDROMEDA’NIN SON YOLCULARI BEŞİNCİ BÖLÜM — YENİ BİR BAŞLANGIÇ

ANDROMEDA’NIN SON YOLCULARI
BEŞİNCİ BÖLÜM — YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Yusuf Mehmet Sarışın

Mesajın kaynağına ulaşıldığında, Asteria’nın sensörleri Samanyolu’nun dış halosunda, Dünya’dan çok daha eski bir insan yapımı sondanın izini buldu. Sonda, milyonlarca yıl önce gönderilmişti ve hâlâ galaksiler arası boşlukta süzülüyordu.

İçindeki veri kristalinde, insanlığın kendi hikâyesi vardı: Mavi gezegen, okyanuslar, şehirler, çocuklar, savaşlar, hayaller ve yıldızlara uzanan sorular…

“Belki de bu mesaj, yalnızca yardım çağrısı değildi,” dedi Dr. Adrian Cole. “Belki de insanlığın evrene bıraktığı bir mektuptu.”

Asteria, sondadan aldığı verileri kaydetti ve Andromeda’ya gönderdi. Mesaj, galaksi genelinde yayımlandı. Milyarlarca insan Dünya’nın sesini dinledi. Bilim insanları, sanatçılar, çocuklar… Hepsi aynı soruyu sordu:

“Biz de iz bırakacak mıyız?”

Joseph Blondy, son sefer raporunu yazarken pencereden dışarı baktı. Andromeda’nın yıldızları her zamanki gibi parlıyordu. Fakat artık yalnız değillerdi. Uzakta, görünmeyen sınırların ötesinde, başka bir galakside de insanlar yaşamış, sevmiş, merak etmiş ve gökyüzüne seslenmişti.

“Dünya’ya gidemiyoruz,” dedi Elena, “ama onların sesi bize ulaştı. Demek ki en uzak mesafeler bile tamamen ayrılık değil.”

Yıllar sonra, Asteria’nın arşivine yeni bir bölüm eklendi:

“Dünya Mesajı.”

Bu arşiv, Andromeda’daki tüm okullarda okutuldu.

Çocuklar, gökyüzüne baktıklarında artık sadece yıldızları değil, başka bir galaksideki insan kardeşlerinin hikâyesini de görüyorlardı.

Asteria yolculuklarına devam etti. Yeni gezegenler, yeni insanlar, yeni hikâyeler… Fakat geminin girişindeki bir plakaya şu sözler kazındı:

“Evren geniştir,
ama insan merakından daha geniş değildir.”

Asteria — 5. Sefer Anısına