12 Mart: Bağımsızlık azminin kelimelere döküldüğü gün

12 Mart, milletimizin bağımsızlık iradesini dizelere döken İstiklâl Marşı’mızın kabul edildiği ve vatan şairimiz Mehmet Âkif Ersoy’u saygı, rahmet ve minnetle andığımız çok anlamlı bir gündür.

Bu gün, sadece bir şiirin kabul edildiği tarih değil; aynı zamanda milletimizin özgürlüğe olan inancının ve bağımsızlık azminin kelimelere döküldüğü gündür.

Yıllar önce, Kurtuluş Savaşı’nın en zorlu günlerinde Anadolu’nun dört bir yanında mücadele sürüyordu. Millet yokluk içindeydi ama umudunu ve vatan sevgisini asla kaybetmemişti. İşte o günlerde, Türkiye Büyük Millet Meclisi milletin duygularını ve bağımsızlık ruhunu anlatacak bir marş yazılması için yarışma düzenledi.

Mehmet Âkif Ersoy, başlangıçta yarışmaya katılmak istemedi. Çünkü yarışmada para ödülü vardı ve o, vatan için yazılacak bir şiirin karşılığında ödül alınmasını doğru bulmuyordu. Ancak dönemin önemli isimlerinin ısrarı üzerine, ödülü kabul etmeme şartıyla kaleme sarıldı. Milletin imanını, cesaretini ve bağımsızlık tutkusunu yüreğinde hissederek yazdığı bu şiir, kısa sürede herkesin gönlünde yer buldu.

12 Mart 1921 günü Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde okunan bu şiir, büyük bir coşku ve alkışlarla kabul edildi. Böylece Mehmet Âkif Ersoy’un kaleminden çıkan bu güçlü dizeler, milletimizin ortak sesi oldu. O günden bu yana İstiklâl Marşı, bağımsızlığımızın ve birlik ruhumuzun en güçlü sembollerinden biri olarak her nesil tarafından gururla okunmaktadır.

Bugün bizler de o günlerin ruhunu hatırlıyor, vatanımız için mücadele eden tüm kahramanlarımızı ve bu eşsiz marşı milletimize armağan eden Mehmet Âkif Ersoy’u saygı, rahmet ve minnetle anıyoruz. Ruhları şad olsun.

İmza
…………………………

İstiklâl Marşı

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Çatma, kurban olayım çehreni ey nazlı hilâl!
Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet, bu celâl?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helâl;
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklâl.

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim; bendimi çiğner, aşarım;
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar;
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,
“Medeniyet!” dediğin tek dişi kalmış canavar?

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın;
Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.
Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın;
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Bastığın yerleri “toprak!” diyerek geçme, tanı!
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehîd oğlusun, incitme, yazıktır atanı;
Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki fedâ?
Şühedâ fışkıracak, toprağı sıksan şühedâ!
Cânı, cânânı, bütün varımı alsın da Hudâ,
Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüdâ.

Ruhumun senden, İlâhî, şudur ancak emeli:
Değmesin mâbedimin göğsüne nâmahrem eli!
Bu ezanlar—ki şehâdetleri dînin temeli—
Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli.

O zaman vecd ile bin secde eder—varsa—taşım;
Her cerîhamdan, İlâhî, boşanıp kanlı yaşım,
Fışkırır rûh-i mücerred gibi yerden na’şım;
O zaman yükselerek Arş’a değer, belki başım.

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.
Ebediyyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl;
Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet;
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklâl.