Didim’den Türkiye’ye Uzanan Bir Aynaya Bakmak

Didim’den Türkiye’ye Uzanan Bir Aynaya Bakmak

Yerel yönetimler, bir şehrin aynasıdır. Belediye başkanları ise sadece asfalt döken, ruhsat imzalayan kişiler değil; aynı zamanda halkla devlet arasında köprü kuran isimlerdir.

Hele ki küçük ve turizmle yaşayan ilçelerde, vatandaşın belediyeye bakışı doğrudan yönetime olan güveni belirler.

Bir belediye başkanı düşünün…
Bir siyasi partinin adayı olmuş, halkın oylarıyla seçilmiş. Seçim döneminde herkesle tokalaşmış, sokak sokak gezmiş, esnafın çayını içmiş. Ancak koltuğa oturduktan sonra hakkında farklı söylemler dolaşmaya başlamış. Kimileri belediyede ulaşılmaz bir yönetim anlayışından söz ediyor, kimileri ruhsat işlemlerinin ağır ilerlediğini anlatıyor, bazıları da belediyenin ticari faaliyetlerinin özel sektörle rekabet edecek noktaya geldiğini iddia ediyor.

Elbette bunların önemli bölümü kamuoyunda konuşulan iddialardır. Hukuken kesinleşmiş bir durum olmadan kimseyi suçlamak doğru değildir. Ancak demokrasilerde halkın nabzını tutmak da gazeteciliğin ve toplumun doğal refleksidir. Çünkü vatandaş konuşur. Pazarda konuşur, minibüste konuşur, kahvede konuşur. “Milletin ağzı torba değil ki büzesin” sözü boşuna söylenmemiştir.

Özellikle turizm kentlerinde belediyecilik çok hassas bir iştir. Esnafın önü kapanırsa şehir zarar görür. Yatırımcının işlemleri uzarsa ekonomik hareketlilik yavaşlar. Belediye işletmeleri özel sektörün alanına fazla girerse rekabet tartışmaları başlar. Belediye sosyal belediyecilik yapmalıdır ama bunu yaparken şehir ekonomisinin dengelerini de gözetmelidir.

Bir başka gerçek daha var: Türkiye’de siyaset artık sadece yerel hizmet üzerinden okunmuyor. Ekonomi, adalet, parti içi çekişmeler, Ankara’daki gelişmeler, hepsi ilçelere kadar yansıyor. Bugün birçok siyasi partinin kendi içinde ciddi hesaplaşmalar yaşadığı görülüyor. Parti içi tartışmalar, adaylık beklentileri, yeniden seçilme kaygıları siyasetin doğal gündemi haline gelmiş durumda.

Muhalefet partileri uzun süredir iktidarı ekonomi ve hukuk üzerinden eleştiriyor. Ancak vatandaş artık sadece eleştiri değil, çözüm de duymak istiyor. Sürekli aynı söylemleri tekrar etmek toplumda bir süre sonra karşılık bulmuyor. İnsanlar geçim derdine çözüm arıyor. Emekli maaşı ne olacak, kira nasıl ödenecek, turizm sezonu nasıl geçecek, buna bakıyor.

Öte yandan iktidarın ekonomi politikalarında yıl sonuna doğru bir yumuşama beklentisi de toplumda konuşuluyor. Eğer vatandaşın alım gücü bir miktar rahatlatılırsa bunun siyasete etkisi mutlaka olacaktır. Türkiye’de seçmen davranışı büyük ölçüde ekonomiye göre şekilleniyor. Bugün kızan seçmen yarın cebindeki rahatlamayla farklı düşünebiliyor.

Didim gibi hızla büyüyen ilçelerde ise önümüzdeki belediye seçimlerinin çok daha sert geçeceği şimdiden hissediliyor. Çünkü artık sadece klasik siyasetçiler değil, güçlü ekonomik çevreler, genç isimler, toplumda karşılığı olan yeni adaylar da hazırlık yapıyor. Şehirde ciddi bir değişim beklentisi oluşursa hiçbir koltuk garanti değildir.

Ama bütün bunların ötesinde belediyeciliğin özü çok basittir:
Vatandaşa tepeden bakmamak.
Eleştiriden kaçmamak.
Önce kendi eksiklerini görmek.

Bugün halkın en çok konuştuğu konulardan biri sinek sorunuysa, önce ona çözüm üretmek gerekir. Vatandaş belediye tesislerindeki fiyatları tartışıyorsa, şeffaflık sağlamak gerekir. İnsanların aklında ruhsat, işletme, rekabet gibi soru işaretleri varsa bunlara açık cevap verilmelidir.

Çünkü siyaset uzun bir yolculuktur.
Sandık günü geldiğinde vatandaş sadece afişe değil, yaşadığı şehre bakar.
Ve şehir hafızası kolay kolay unutmaz.