Lösev'e saygım var ama bu afişe maalesef yok!

Lösev'e saygım var ama bu afişe maalesef yok!

Yusuf Mehmet Sarışın Yazdı

Didim Liman Yolu’nda, bizim sitenin tam karşısına bir afiş asılmış. Ramazan öncesi… Aynı afişten şehrin birçok yerinde de var.

LÖSEV’e saygım var. Yaptıkları işe, verdikleri mücadeleye, çocuklar için gösterdikleri çabaya sözüm yok. Ama afişteki çocuk resmi… İşte o, beni yıllardır rahatsız eden bir yere dokunuyor.

Bir çocuğun yüzü var afişte. Başı kel. Gözleri derin. Bakışı ağır.

Her seferinde içimden aynı soru geçiyor:
Bir çocuk bu afişi görse ve annesine, babasına sorsa —
“Bu çocuğun niye saçı yok?”

Ne cevap verilecek?

“Hasta” mı denilecek?
“Kanser” mi denilecek?
“İlaçlar saçını döktü” mü denilecek?

Belki doğru olan budur. Gerçeği saklamamak gerekir. Ama mesele sadece cevap değil. Mesele, o bakışın küçük bir zihne nasıl yerleşeceği.

Çocukların dünyasında hastalık soyut bir kavramdır. Ölüm uzaktır. Acı, ancak düştüğünde dizinin kanaması kadardır. Oysa bu afişteki yüz, çocukluğun hafifliğini değil, yükünü taşıyor.

Ben şunu düşünüyorum:
Yardım istemek için bir çocuğun hastalığını, saçsızlığını, kırılganlığını sergilemek zorunda mıyız?
Şefkat uyandırmak için acıyı görünür kılmak şart mı?

Elbette lösemi gerçektir. Elbette o çocuklar mücadele ediyor. Ama bir başka gerçek daha var: Onlar sadece “hasta çocuk” değil. Oyun oynayan, gülen, hayal kuran, koşmak isteyen çocuklar.

Belki afişte saçsız bir baş yerine bir gülümseme olabilirdi.
Belki serum askısı yerine bir uçurtma.
Belki “acı” yerine “umut” öne çıkabilirdi.

Çünkü yardım, sadece merhametten doğmamalı.
Yardım, dayanışmadan doğmalı.
Onları eksik göstererek değil, güçlü yanlarını hatırlatarak…

Benim rahatsızlığım LÖSEV’e değil.
Benim rahatsızlığım, çocukluğun kırılgan bir imgeye indirgenmesine.

Belki yanılıyor olabilirim.
Ama bir çocuk o afişe bakıp “Niye saçı yok?” diye sorduğunda, cevabın sadece tıbbi değil, duygusal bir karşılığı da olacak. O soru, bir evin içine bir ağırlık bırakacak.

Ramazan paylaşma ayıysa, gelin paylaşırken onuru da koruyalım.
Yardım ederken umut çoğaltalım.
Çocukları hastalıklarıyla değil, çocukluklarıyla hatırlayalım.