Η Δίδυμα δεν είναι μόνο η πόλη της ιστορίας· είναι και η πόλη όπου η αγάπη δεν γερνά ποτέ.

Η Δίδυμα δεν είναι μόνο η πόλη της ιστορίας· είναι και η πόλη όπου η αγάπη δεν γερνά ποτέ.
Η Προφητεία των Διδύμων και ο Έρωτας του Αλτινκούμ
του Yusuf Mehmet Sarışın

330 π.Χ.

Ο επιβλητικός Ναός του Απόλλωνα στα Δίδυμα, που οι Πέρσες είχαν καταστρέψει χρόνια νωρίτερα, άρχισε να ανοικοδομείται μετά την απελευθέρωση της Ανατολίας από την περσική κυριαρχία χάρη στον Μέγα Αλέξανδρο.

Οι μαρμάρινοι κίονες υψώνονταν ένας-ένας και ο ήχος από τα σφυριά των λιθοξόων αντηχούσε όλη την ημέρα στον ιερό χώρο.

Στα τεράστια σκαλοπάτια που περιέβαλλαν τον ναό συναντιούνταν συχνά δύο νέοι.

Ο ένας ήταν ο Λύσανδρος, ένας από τους πιο ταλαντούχους λιθοξόους του ναού.

Η άλλη ήταν η Μελίνα, μια νεαρή ιέρεια αφιερωμένη στον Απόλλωνα.

Ο Λύσανδρος δεν χάραζε μόνο την τέχνη του πάνω στο μάρμαρο, αλλά και την αγάπη που έκρυβε στην καρδιά του.

Κάθε πρωί η Μελίνα προσευχόταν στον Απόλλωνα, όμως ανάμεσα στις προσευχές της ψιθύριζε κρυφά και το όνομα του Λυσάνδρου.

Οι ιέρειες δεν επιτρεπόταν να ερωτευτούν.

Και οι λιθοξόοι που πλησίαζαν ιέρειες τιμωρούνταν αυστηρά.

Όμως ο έρωτας...

Δεν αναγνώριζε απαγορεύσεις...

Ούτε υποτασσόταν στις προφητείες.

Ένα απόγευμα οι εργάτες είχαν φύγει από τον ναό και ο ήλιος άπλωνε το χρυσαφένιο του φως πάνω στο Αιγαίο.

Ο Λύσανδρος και η Μελίνα κάθισαν στα ψηλότερα σκαλοπάτια του ναού.

Μπροστά τους απλωνόταν η καταγάλανη θάλασσα.

Εκείνη η ακτή, που τότε ακόμη δεν ονομαζόταν Αλτινκούμ, λαμποκοπούσε στο ηλιοβασίλεμα σαν να ήταν στρωμένη με χρυσάφι.

Ο Λύσανδρος σηκώθηκε χαμογελώντας.

Έδειξε τη θάλασσα.

— Έλα, πάμε στο Αλτινκούμ να κολυμπήσουμε.

Η Μελίνα κοίταξε πρώτα τον ορίζοντα.

Ύστερα πρόσεξε τους ηλικιωμένους ψαράδες που έτρεχαν ανήσυχοι στην ακτή.

Η θάλασσα άρχιζε σιγά σιγά να τραβιέται προς τα μέσα.

Τα ψάρια σπαρταρούσαν πάνω στην άμμο.

Οι γέροι ψαράδες φώναζαν:

«Όταν η θάλασσα τραβιέται, έρχεται μεγάλο κύμα!»

Η Μελίνα χαμογέλασε.

— Όχι... Σήμερα όχι... Θα έρθει τσουνάμι...

Ο Λύσανδρος ξέσπασε σε γέλια.

— Εσύ τα ξέρεις όλα πριν συμβούν.

Η Μελίνα του έκλεισε πονηρά το μάτι.

— Ίσως μου το είπε ο Απόλλωνας.

Ενώ γελούσαν ακόμη, λίγα λεπτά αργότερα είδαν στον ορίζοντα ένα γιγάντιο κύμα να υψώνεται.

Η προειδοποίηση των ηλικιωμένων ψαράδων είχε αποδειχθεί σωστή.

Όταν η οργισμένη θάλασσα έφτασε στην ακτή, οι άνθρωποι έτρεχαν προς τους ψηλούς λόφους για να σωθούν.

Ο Λύσανδρος έσφιξε δυνατά το χέρι της Μελίνας.

Μαζί ανέβηκαν στα ασφαλή σκαλοπάτια του ναού.

Το τεράστιο κύμα χτύπησε με δύναμη την ακτή.

Διέλυσε τις αποβάθρες.

Μετακίνησε τεράστιους λίθινους όγκους.

Όμως δεν κατάφερε να χωρίσει τα δύο χέρια που είχαν ενωθεί από την αγάπη.

Τα χρόνια πέρασαν.

Η κατασκευή του ναού συνεχίστηκε.

Νέοι βασιλιάδες ανέβηκαν στον θρόνο.

Αυτοκρατορίες γεννήθηκαν και χάθηκαν.

Οι προφητείες των Διδύμων διαδόθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μα ανάμεσα στους ανθρώπους άρχισε να κυκλοφορεί και μια άλλη ιστορία.

«Οι δύο ερωτευμένοι που προστάτευσε ο Απόλλωνας...»

Η ιστορία του Λυσάνδρου και της Μελίνας.

Σήμερα εκατομμύρια επισκέπτες που έρχονται στο Δίδυμο φωτογραφίζονται πάνω στα μεγαλοπρεπή σκαλοπάτια του Ναού του Απόλλωνα.

Ύστερα κατεβαίνουν στις χρυσαφένιες αμμουδιές του Αλτινκούμ και κολυμπούν στα δροσερά νερά του Αιγαίου.

Ίσως να μην το αντιλαμβάνονται...

Όμως μέσα στον άνεμο εξακολουθεί να ταξιδεύει το γέλιο δύο νέων ερωτευμένων.

Ίσως η φωνή που αντηχεί ακόμη ανάμεσα στους κίονες του Ναού του Απόλλωνα να είναι το χαμόγελο και τα λόγια του Λυσάνδρου και της Μελίνας από πριν χιλιάδες χρόνια.

Και ίσως γι' αυτό το Δίδυμο δεν είναι μόνο μια πόλη της ιστορίας...

Είναι και μια πόλη όπου η αγάπη δεν γερνά ποτέ.