Aydın İnciri: Buharın İçindeki Miras

Aydın İnciri: Buharın İçindeki Miras

Tıpkı buharda pişen bir xiaolongbao (Çin mutfağına ait, özellikle Şanghay kökenli bir çorba mantısıdır. Şiao-long-bao - Çince “x” sesi, Türkçedeki “ş” ile “s” arası, pratikte ise “ş”ye yakın telaffuz edilir.) gibi, Aydın inciri de yavaşlığın ve sabrın ürünüdür.

Zaman, onun etrafında acele etmemiştir. Büyük Menderes’in kıyısında kök salan incir ağaçları, yüzyıllar boyunca toprağın nabzını dinlemiş; güneşle konuşmuş, rüzgârla anlaşmıştır.

Her hasat, insanla doğa arasında fısıltıyla yapılan eski bir sözleşmenin yenilenmesi gibidir.

Bu sözleşme sessizdir ama hassastır. Toprak nefes almak ister. Su yolunu bulmak ister. Kökler, derine inmek ister.

Fakat biz hayal ettik ki, buhar artık besleyen bir sıcaklık değil; ağır, kaçışı olmayan bir örtüye dönüşürse…

Eğer toprak sertleşir, gökyüzü daralır ve gölge yerini duvarlara bırakırsa, incir ağacı meyvesini vermeden susabilir.

Bugün Aydın inciri, dünyanın dört bir yanında tanınan bir tat. İçinde yalnızca şeker yok; güneşin izi, emeğin yorgunluğu ve toprağın hafızası var.

Tıpkı bir dumpling’in içindeki su gibi, incirin özü de onu var eden her şeyden süzülerek oluşur. Ama bu öz, korunmazsa dağılır. Buhar fazla yükselirse, içindeki lezzet kaybolur.

Yarın ise belirsiz. Akıllı tarım, sürdürülebilirlik ve genç eller bu hikâyeyi yeniden kurabilir. Ya da biz başka bir şey hayal edebiliriz: İncir bahçelerinin yerini sessiz yüzeylerin aldığı, köklerin tutunacak boşluk bulamadığı bir manzara. O zaman Aydın inciri, pazarlarda satılan bir ürün olmaktan çıkıp anlatılan bir efsaneye dönüşür. “Bir zamanlar burada yetişirdi” denilen bir tat olur.

İncir, buharda pişen bir dumpling gibi; ne fazla aceleye gelir ne de ihmale. Buhar kararında olmalıdır. Aksi hâlde içindeki miras, fark edilmeden uçar.

Biz bunu böyle hayal ettik: Aydın incirinin geleceği, toprağa ne kadar yer açtığımızla, suskunluğu ne kadar dinlediğimizle belirlenecek.